Mencari arus Melayu

NB: This speech was delivered at the launch of the Arus Melayu programme in conjunction with the George Town Festival at the Town Hall, George Town on 15 June 2013.

Program Arus Melayu yang dianjurkan selama dua hari sempena George Town Festival 2013 merupakan penglibatan julung kali Penang Institute dalam pesta bertaraf antarabangsa ini. Saya masih lagi teringat, ilham untuk mengadakan program ini telah tercetus semasa perbualan santai kira-kira enam bulan yang lalu di antara saya, Pengarah Festival Joe Sidek, Prof Muhammad Hj Salleh serta beberapa lagi rakan yang lain. Sepertimana Joe Sidek, saya sendiri berasa teringin untuk memahami warisan budaya kita dengan lebih mendalam.

Persoalan pokoknya adalah: siapakah Melayu dan dari mana datangnya? Dalam konteks Malaysia, mungkin soalan itu tidak selalu dikupas, memandangkan Perlembagaan kita sudah pun memperuntukkan takrifan untuk orang Melayu, yakni: beragama Islam, mengamalkan adat Melayu serta bertutur dalam bahasa Melayu.

Jika diteliti, definisi rasmi ini sangat menarik kerana ia tidak langsung berkaitan dengan konsep kaum. Sebaliknya, ia merupakan konsep politik yang direka untuk menggolongkan suku-suku kaum yang berbeza kepada satu rumpun berdasarkan agama dan bahasa sebagai penyebut sepunya. Tetapi jika kita menjejaki asal-usul takrifan ini, kita akan mendapati bahawa ia sebenarnya berpunca daripada Enakmen Rizab Melayu 1913 yang telah diggubal oleh kerajaan British. Maka, takrifan Melayu yang telah diwarisi ini juga boleh dikatakan sebagai binaan atau konstruk kolonial yang telah dizahirkan demi kemudahan birokratik. Dan sekiranya takrifan Melayu Malaysia ini diterima pakai, tidakkah ia bercanggah dengan pemahaman Melayu di negara-negara lain?

Sebagai contoh, di Indonesia, Melayu itu merujuk kepada satu kumpulan etnik atau suku kaum yang tertentu. Dan jika di Malaysia, orang berketurunan Jawa, Minang, Bugis dan lain-lain lagi dianggap sebagai Melayu, ini langsung tidak berlaku di Indonesia. Orang Jawa di Indonesia tidak sesekali pun akan menganggap dirinya Melayu sebagaimana orang Jawa di Malaysia.

Malah, istilah “masuk Melayu” di sesetengah tempat di Indonesia boleh membawa maksud memeluk agama Kristian. Ini mungkin tidak dapat dibayangkan di Malaysia kerana dalam masyarakat kita, Melayu dan Islam adalah kata-kata yang sering ditukar ganti.

Keadaan yang sebegini boleh menimbulkan percanggahan dalam konteks negara kita, di mana seorang Melayu dari negara lain tidak boleh dianggap sebagai Melayu di negara kita kerana tidak memenuhi syarat agama. Jadi, timbullah masalah bagaimana konsep Melayu dalam takrifan politik boleh diselaraskan dengan konsep Melayu dalam takrifan kaum.

Melayu bukan milik Malaysia

Sebenarnya, Melayu bukanlah sesuatu konsep yang tetap. Ia juga tidak harus dimonopoli dan dianggap sebagai satu kumpulan monolitik sepertimana yang digambarkan di Malaysia. Yang paling penting, kita harus sedar bahawa Melayu itu bukan milik eksklusif negara Malaysia. Sebenarnya, orang Melayu bukan sekadar terhad kepada gugusan kepulauan Melayu, tetapi boleh dijumpai di serata dunia termasuk di Surinam, Madagascar, Afrika Selatan, Sri Lanka dan juga Christmas Island.

Bagi saya, kerencaman bangsa Melayu ini adalah sangat menarik dan perlu diberi lebih perhatian dalam bicara umum. Identiti Melayu sememangnya suatu identiti yang kompleks dan sentiasa berkembang. Ia memerlukan penghayatan yang terbuka dan tidak dihindari batas-batas buatan. Dalam erti kata lain, saya percaya bahawa persoalan jati diri Melayu tidak harus dibiarkan berada di tangan ahli politik semata-mata. Apatah lagi di tangan gerombolan politik yang menggunakan isu ini sebagai modal untuk mengukuhkan sentimen etno-nasionalisme sempit yang merugikan semua, khususnya orang Melayu sendiri.

Sesungguhnya, sejarah telah membuktikan bahawa rahsia kejayaan dan panjang umur sesuatu tamadun itu adalah kebolehan masyarakatnya untuk menyesuaikan diri dengan perkembangan zaman. Dalam pada itu, evolusi bangsa Melayu yang telah pun tersebar luas sepanjang abad-abad yang lalu jelas menunjukkan bahawa budayanya tidak eksklusif, malah ia sangat terangkum.

Oleh itu, adalah wajar dan penting bahawa masyarakat kita tidak dikongkong oleh sentimen-sentimen sempit dan sebaliknya diberikan pilihan wacana jati diri Melayu yang lebih jujur, inklusif dan juga rasional. Saya secara peribadi percaya bahawa kita tidak perlu apologetik dalam membicarakan isu kaum, budaya, bahasa dan bangsa. Namun, laras yang kita pilih sangat mustahak. Jika persoalan kebudayaan yang sebegini rumit dan rencam, disempitkan dan dikaitkan secara langsung kepada jatuh bangun sesuatu parti politik, maka ia bukan sahaja kelihatan dangkal malah juga menghina keperibadian dan sejarah panjang sesuatu bangsa itu sendiri.

Budaya itu susuk dan citra bangsa

Tujuan Penang Institute menganjurkan program Arus Melayu yang merangkumi bukan sahaja juadah intelektual daripada tokoh-tokoh kebudayaan tempatan tetapi juga tayangan filem serta persembahan musik diaspora Melayu dari seluruh dunia adalah untuk menawarkan para hadirin dengan pengalaman kebudayaan yang tuntas. Semoga kita dapat mengenali dengan lebih rapat susuk keperibadian Melayu melalui medium-medium kebudayaan tersebut.

Buat pengetahuan semua, ini bukanlah kali pertama Penang Institute menganjurkan program seumpama ini. Sebelum ini, melalui siri Forum Nusantara, Penang Institute telah menghadirkan ramai tokoh kebudayaan dari dalam dan luar negeri untuk mencetus kembali budaya pencerahan di Pulau Pinang dengan perbincangan yang mengupas buah fikiran para intelektual Melayu dahulu. Selain itu, Penang Institute pada tahun lalu telah menganjurkan Festival P Ramlee yang telah berlangsung selama sebulan, bukan sahaja sebagai penghargaan kepada tokoh Seniman Negara kita, malah kepada semua bakat tempatan di negara ini.

Maka, saya berharap saudara-saudari akan menikmati keindahan identiti dan pesona Melayu yang bakal disampaikan oleh barisan panelis kita yang telah didatangkan khas, iaitu pakar etno-matematik Prof Shaharir Mat Zain, Sasterawan Negara Dr Muhammad Hj Salleh, budayawan Saudara Eddin Khoo dan pengarah filem Saudara Dain Said.

Sekian, terima kasih.

SPRM menggesa agar pegawai penyiasat EAIC digugurkan tetapi PM dan EAIC masih diam membisu

NB: This press statement was released on 14 June 2013.

Sudah 48 jam tetapi Perdana Menteri mahupun Suruhanjaya Integriti Agensi Penguatkuasaan (EAIC) masih lagi gagal untuk memberikan penjelasan yang memuaskan tentang identiti pegawai penyiasat tunggal EAIC Mohd Nadzri Ibrahim, sama ada beliau merupakan pegawai SPRM sama yang terlibat dalam kes mendiang Teoh Beng Hock.

Jika EAIC tidak mampu mengesahkan identiti pegawai penyiasat kanannya, maka kemampuan EAIC amat diragui. Ini ditambah pula dengan kritikan mantan Ketua Hakim Negara Tun Abdul Hamid bahawa setelah menelan belanja RM14 juta selama dua tahun sejak 2009, EAIC hanya berjaya mengeluarkan dua amaran dan satu tindakan disiplin dalam tempoh masa tersebut.

Pengakuan SPRM membongkarkan sandiwara Najib dan Paul Low

Dalam perkembangan terbaru, Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (SPRM) telah tampil mengesahkan bahawa Mohd Nadzir Ibrahim merupakan pegawai SPRM yang telah merakam keterangan Teoh Beng Hock dan kini “dipinjam” kepada EAIC.

Mengikut laporan-laporan berita, pegawai ini juga telah dikenal pasti oleh Majlis Peguam sebagai salah seorang pegawai SPRM yang patut disiasat lanjut atas beberapa tuduhan termasuk mengusik bahan bukti.

Pengakuan daripada SPRM ini adalah dialu-alukan dan jelas membuktikan bahawa janji-janji transformasi dan integriti hanyalah sandiwara oleh Perdana Menteri dan kerajaan Barisan Nasional. Ini kerana seorang pegawai yang terlibat dalam kes kematian dalam tahanan yang masih tiada hujung pangkal kini dilantik sebagai pegawai penyiasat kanan dalam kes kematian dalam tahanan yang lain.

Demi melanjutkan hayat pentadibran Barisan Nasional, Perdana Menteri Dato’ Sri Najib Razak enggan menubuhkan Suruhanjaya Bebas Aduan dan Salahlaku Polis (IPCMC) dan sebaliknya telah menubuhkan EAIC yang bukan sahaja tidak mampu menyelesaikan masalah malah langsung tidak mendapat keyakinan rakyat. Dengan melengahkan penubuhan IPCMC, masalah kematian dalam tahanan semakin berleluasa sehingga mencatat sembilan kes dalam enam bulan pertama tahun ini dan empat kes dalam masa dua minggu yang lepas.

Datuk Paul Low selaku “Menteri Integriti” pula telah gagal melaksanakan tanggungjawab beliau dan terbukti tidak berpegang kepada prinsip Transparency International yang telah diterajui beliau sebelum diangkat menjadi menteri. Beliau juga telah gagal bukan sahaja dalam membawa pembaharuan dalam pentadbiran kerajaan Persekutuan, malah Paul Low telah bersekongkol mempertahankan EAIC, lantas menjadi salah seorang watak dalam sandiwara Barisan Nasional ini.

Najib tidak patut berlengah lagi

Justeru, kami menggesa Dato’ Sri Najib yang masih lagi diam membisu tentang hal ini supaya mengambil tindakan serta merta untuk menggugurkan pegawai tersebut daripada EAIC, sepertimana yang telah disyorkan oleh SPRM sendiri. Beliau juga harus memansuhkan harimau tidak bertaring EAIC dan menubuhkan IPCMC dengan kadar segera.

Steven Sim Chee Keong, Ahli Parlimen Bukit Mertajam

Zairil Khir Johari, Ahli Parlimen Bukit Bendera

Tiada jalan lain melainkan menggantikan EAIC dengan IPCMC

NB: This press statement was released on 13 June 2013.

Kini sudah 24 jam kami mendedahkan kemungkinan besar bahawa pegawai penyiasat tunggal Suruhanjaya Integriti Agensi Penguatkuasaan (EAIC) yang juga seorang ahli pasukan petugas yang telah ditubuhkan untuk menyiasat kes-kes kematian dalam tahanan merupakan pegawai penyiasat sama yang telah menyoal siasat Teoh Beng Hock sejurus sebelum kematian beliau.

Sekiranya benar, persoalan timbul bagaimana mungkin pegawai tersebut, Mohd Nadzri Ibrahim, ditugaskan untuk menyiasat kes-kes kematian dalam tahanan sedangkan beliau sendiri pernah terlibat dalam kes yang serupa? Malah, Majlis Peguam pernah menyarankan agar siasatan lanjutan dijalankan ke atas Mohd Nadzri atas penglibatannya dalam kes tersebut.

Namun begitu, sehingga sekarang tiada lagi jawapan daripada Perdana Menteri atau EAIC. Kami menggesa sekali lagi agar Dato’ Sri Najib Razak memberi penjelasan segera memandangkan EAIC adalah sebuah agensi di bawah kelolaan Jabatan Perdana Menteri. Kegagalan untuk mengesahkan identiti pegawai tersebut akan merosotkan lagi keyakinan awam terhadap EAIC.

Pendedahan ini adalah tambahan kepada kritikan-kritikan terhadap EAIC daripada pelbagai pihak, termasuk mantan Ketua Hakim Negara Tun Abdul Hamid yang baru-baru ini telah mempersoalkan kegunaan serta kemampuan EAIC. Menurutnya, setelah menelan belanja RM14 juta selama dua tahun sejak 2009, EAIC hanya berjaya mengeluarkan dua amaran dan satu tindakan disiplin dalam tempoh masa tersebut.

Menurut Tun Hamid, sebanyak 347 aduan telah diterima di mana hanya 60 telah dimajukan untuk siasatan lanjutan. Daripada jumlah ini, hanya tiga yang disiasat penuh, dan akhirnya dua kes telah ditutup atas sebab pendakwaan dua kali atau “double jeopardy” sementara satu telah dirujuk kepada lembaga disiplin Polis Diraja Malaysia (PDRM). Pun begitu, Ketua Pegawai Eksekutif EAIC Nur Afizah Hanum sendiri telah mengakui bahawa beliau tidak tahu sama ada tindakan disiplin tersebut telah pun dikenakan terhadap pegawai yang berkenaan.

Hakikatnya, EAIC adalah umpama harimau yang tidak bertaring. Walaupun diwujudkan sebagai pengganti kepada Suruhanjaya Bebas Aduan dan Salahlaku Polis (IPCMC) yang telah disarankan oleh Laporan Suruhanjaya Siasatan Diraja Tun Dzaiddin pada tahun 2005, EAIC hanya mempunyai kuasa menyiasat dan memberi cadangan. Tanpa apa-apa kuasa penguatkuasaan, jelas EAIC tidak diambil serius. Ini sudah pun terbukti dengan prestasi yang sangat menghampakan sejak penubuhannya.

Akibatnya, agensi-agensi penguatkuasa di negara kita seperti SPRM dan PDRM sudah menjadi leka dan tidak mengikuti Tatacara Pengendalian Piawai (SOP) yang betul apabila kes-kes kematian dalam tahanan semakin meningkat dengan sembilan kematian bagi tahun ini dan empat dalam tempoh dua minggu yang lepas. Tambahan pula, dengan kemungkinan besar bahawa pegawai penyiasat tunggal EAIC mungkin terlibat dalam kes kematian Teoh Beng Hock, keyakinan awam terhadap agensi-agensi penguatkuasa sudah hampir hilang sama sekali.

Justeru, tidak ada jalan lain melainkan menggantikan EAIC yang bukan sahaja tidak bertaring tetapi sudah jelas gagal dan hilang integriti dengan penubuhan IPCMC yang benar-benar berkuasa dan berupaya untuk mengambil tindakan penguatkuasaan termasuk menyiasat, menggantung tugas dan memecat anggota-anggota penguatkuasa yang didapati bersalah.

Pada masa yang sama, lantikan anggota-anggota IPCMC harus dilakukan secara telus dan bebas melalui jawatankuasa pilihan khas Parlimen yang mempunyai keanggotaan adil daripada kedua-dua pihak kerajaan dan pembangkang. IPCMC juga perlu bebas daripada campur tangan badan Eksekutif dan bukannya diletakkan di bawah seliaan Jabatan Perdana Menteri seperti EAIC pada masa kini.

Akhir sekali, kerajaan harus menubuhkan sebuah mahkamah koroner yang bebas dan profesional serta menggunakan tatacara antarabangsa untuk menyiasat kes-kes kematian luarbiasa termasuk kematian dalam tahanan.

Tindakan-tindakan drastik dan tegas harus diambil sekiranya kerajaan ingin mengelak berlakunya lagi kematian dalam tahanan serta memulihkan imej dan keyakinan awam terhadap agensi-agensi penguatkuasa negara kita.

Pada masa yang sama, kami juga menggesa supaya Perdana Menteri berterus terang dan segera mengesahkan sama ada pegawai penyiasat tunggal EAIC, Mohd Nadzri Ibrahim, adalah pegawai sama yang terlibat dalam kes kematian Teoh Beng Hock. Dan sekiranya ya, beliau harus dilucutkan daripada semua siasatan kes-kes kematian dalam tahanan.

Steven Sim Chee Keong, Ahli Parlimen Bukit Mertajam

Zairil Khir Johari, Ahli Parlimen Bukit Bendera

Adakah pegawai SPRM dalam kes Teoh Beng Hock kini menjadi pegawai penyiasat tunggal EAIC?

NB: This press statement was released on 12 June 2013.

Perhatian negara kini ditumpu kepada Suruhanjaya Integriti Agensi Penguatkuasaan (EAIC) yang telah menubuhkan pasukan petugas (task force) untuk menjalankan kajian semula mengenai Tatacara Pengendalian Piawai (SOP) agensi-agensi penguatkuasaan yang telah mengakibatkan kadar kematian dalam tahanan yang semakin meningkat.

Pada masa yang sama, Menteri Dalam Negeri Datuk Seri Ahmad Zahid Hamidi telah mengumumkan bahawa EAIC akan membuka siasatan ke atas kes N Dharmendran yang, mengikut laporan post-mortem, telah dipukul sehingga mati semasa dalam tahanan polis.

Sehingga kini, sudah berlaku sembilan kes kematian dalam tahanan pada tahun ini, dengan empat kes dalam tempoh dua minggu yang lepas termasuk kematian N Dharmendran.

Pasukan petugas EAIC yang ditubuhkan untuk menyiasat kematian-kematian dalam tahanan, merangkumi enam orang pegawai EAIC, iaitu pengerusi Datuk Heliliah Mohd Yusof, pesuruhjaya Datuk Seri Robert Jacob Ridu, setiausaha Ahmad Razif Mohd Sidek, pengarah Foo Hui Yi, penasihat undang-undang Eda Mazuin Abdul Rahman dan pegawai penyiasat tunggal EAIC, Mohd Nadzri Ibrahim.

Kami mempunyai sebab untuk percaya bahawa pegawai penyiasat tersebut, Mohd Nadzri Ibrahim, merupakan bekas pegawai Suruhanjaya Pecegahan Rasuah Malaysia (SPRM) Selangor yang terlibat dalam kes mendiang Teoh Beng Hock.

Mengikut laporan-laporan berita, Mohd Nadzri adalah pegawai yang telah merakamkan keterangan Teoh pada malam kematiannya. Malah, Majlis Peguam juga pernah menyarankan tindakan siasatan lanjutan diambil terhadap beberapa pegawai SPRM yang terlibat, termasuk Mohd Nadzri, atas tuduhan konspirasi jenayah, persubahatan serta mengusik bukti (tampering with evidence) dalam kes tersebut.

Mengikut laman web EAIC, Mohd Nadzri Ibrahim tersenarai sebagai satu-satunya pegawai penyiasat dalam direktori EAIC ( http://www.eaic.gov.my/index.php/tutorials-mainmenu-48/bs ). Malah menurut kenyataan Ketua Pegawai Eksekutif EAIC Nor Afizah Hanum Mokhtar, pegawai penyiasat EAIC telah diwarisi daripada SPRM. Pada masa yang sama, pencarian dalam direktori SPRM menunjukkan bahawa Mohd Nadzri Ibrahim sudah tidak lagi tersenarai. Maka, kemungkinan besar pegawai penyiasat tunggal EAIC Mohd Nadzri Ibrahim merupakan pegawai SPRM sama yang telah menyoal siasat Teoh Beng Hock sebelum kematiannya.

Jika ini adalah benar, ini bermaksud bahawa seorang pegawai yang pernah terlibat dalam kes kematian dalam tahanan kini ditugaskan untuk menyiasat kes-kes kematian dalam tahanan yang lain. Oleh itu, integriti EAIC sekali lagi menjadi persoalan besar.

Memandangkan EAIC berada di bawah seliaan Jabatan Perdana Menteri, kami menggesa Perdana Menteri Dato’ Sri Najib Razak segera mengesahkan dan menjelaskan sama ada Mohd Nadzri Ibrahim daripada EAIC ini merupakan pegawai sama yang terlibat dalam kes kematian dalam tahanan Teoh Beng Hock dahulu. Dan jika ya, Mohd Nadzri Ibrahim harus dilucutkan serta merta daripada pasukan petugas EAIC serta daripada semua siasatan kes-kes kematian dalam tahanan.

Steven Sim Chee Keong, Ahli Parlimen Bukit Mertajam

Zairil Khir Johari, Ahli Parlimen Bukit Bendera

S Shamsuddin dalam kenangan

NB: This press statement was released on 6 June 2013.

Sebaik sahaja bermulanya filem, imej pertama yang kelihatan adalah seorang “pak haji” dengan keffiyeh di kepala tetapi memakai sut lengkap beserta tali leher. Beliau memulakan ceritanya:

“Di dalam bandar Isketambola ini, banyak mempunyai saudagar-saudagar, hartawan-hartawan, bangsawan-bangsawan, dermawan-dermawan yang makan di pinggan minum di cawan. Al kisah di dalam banyak hartawan-hartawan yang beribu jutawan terdapat seorang hartawan yang tinggi pendirian. Hartanya banyak berkoyan-koyan, di dalam Isketambola tidak ada tandingan. Rumahnya indah tinggi menawan, terletak di  atas Bukit Cendawan. Siapa terpandang sangatlah hairan, mata terbeliak, tersampuk syaitan…”

Demikianlah, watak S. Shamsuddin dalam filem Tiga Abdul (1964) sebagai tukang cerita memulakan kisah. Namun, Tiga Abdul bukan hanya filem hitam putih yang diulang tayang lebih sepuluh kali dalam setahun tetapi juga merupakan cerminan pemikiran masyarakat pada zamannya.

Tiga Abdul adalah gambaran masyarakat yang sangat kosmopolitan dari segi budayanya – keffiyeh, kot, tali leher, tarbus – dan makmur dari segi ekonominya dengan kota yang penuh dengan para saudagar, hartawan, bangsawan dan dermawan. Barangkali itulah citra yang cuba dipaparkan – masyarakat Melayu yang berjaya, kosmopolitan, yakin diri dan tidak khuatir untuk bersaing.

Pastinya, filem adalah filem. Pun begitu, filem juga, sebagaimana produk-produk budaya yang lain, merupakan tumpahan idea, ilham, hasrat dan ingatan yang sarat dengan pengalaman.

Kami di Penang Institute sentiasa percaya bahawa karya-karya seni dan budaya kita harus bukan sahaja dipelihara tetapi juga diraikan. Justeru, bagi memperingati dan menghargai warisan budaya baik dari sudut intelektual mahupun sudut popular, Penang Institute telah menganjurkan Festival P Ramlee yang telah berlangsung selama sebulan pada akhir tahun lepas. Walaupun dinamakan Festival P Ramlee, namun yang diraikan adalah kesemua tokoh-tokoh seniman dari era kegemilangan filem Melayu – era Jalan Ampas.

Kini, S. Shamsuddin sudah tiada. Beliau telah meninggalkan kita pada 4 Jun 2013 yang lalu di kediamannya di Singapura. Pemergian beliau merupakan satu kehilangan besar untuk masyarakat seni dan peminat seni.

Namun, sepertimana yang pernah diujar oleh Allahyarham P Ramlee kepada rakannya Aziz Sattar, jika beliau mati, beliau akan “hidup” seribu tahun lagi melalui seninya. Begitulah juga Allahyarham S. Shamsuddin.

Al-Fatihah.

Zairil Khir Johari, Ketua Pegawai Eksekutif Penang Institute / Ahli Parlimen Bukit Bendera

Abdul Rahman Dahlan’s unbelievable “choice” reveals either ignorance or complete disdain and disregard for democracy

NB: This press statement was released on 4 June 2013.

I read with great disbelief the statement attributed to Urban Wellbeing, Housing and Local Government Minister Datuk Abdul Rahman in a news article yesterday.

When asked by reporters what he thought of Penang Chief Minister Lim Guan Eng’s stance in questioning the Federal government for not implementing local government elections, Abdul Rahman suggested that the Chief Minister made no sense as there is already a “choice” when it comes to choosing leaders for local government.

Explaining further, Abdul Rahman says that “if we hold local elections and the person was elected due to his popularity but he cannot work, we will be stuck with him for a term of about three years. If we appoint him and he doesn’t perform, we can easily replace him.”

What remarkable logic by the newly minted federal minister! In one fell swoop, Abdul Rahman has displayed either a deep-seated disdain and disregard for democracy, or quite simply his utter ignorance on the matter.

As an elected representative of the government of Malaysia, he must have found the recent 13^th General Election to be an unnecessary waste of time. Instead of going through all the trouble of seeking a mandate from the people, I am sure he feels that he should have simply been appointed to the Cabinet.

As unfortunate as it is for Abdul Rahman to have to go through an “unnecessary” election, it is even more unfortunate for Malaysians because we are now, as he has put it, stuck with him as a minister for the next five years or so.

Abdul Rahman’s contempt for democracy is exemplified further when he clearly explains that “another problem that might crop up for having local government elections is that there will be far too much politicking going around. Work to continue developing the nation might not get done. If we have elections all the time, when are we going to work?”

I believe that the minister has completely missed the point. The electoral process is a pillar of democracy that is designed to ensure that decision-making authority is tempered by direct accountability. Having local government elections means that this accountability will be devolved to the third tier of government, i.e. the local councils, hence better reflecting the needs and desires of the people at grassroots-level.

In fact, local government elections used to be the norm in Malaysia before it was outlawed by the Federal government in 1965. Elected municipal councils used to enjoy far-reaching powers, encompassing everything from public transport to, as in the case of the Penang municipal council, power generation. Today, everything has been centralised in the hands of the Federal government, such that ordinary citizens now have very little influence over so many areas that directly affect their lives.

Instead of responding to the public’s desire for greater empowerment with incredulous and inane statements, Abdul Rahman should take a leaf out of his UMNO colleague Dato’ Saifuddin Abdullah’s book as the latter has repeatedly supported the reinstatement of the third vote, in order to restore true “choice” to the people.

Zairil Khir Johari, Member of Parliament for Bukit Bendera / DAP National Assistant Publicity Secretary

Tragedi media Melayu

NB: This article was originally published in my column on The Malaysian Insider.

Jika perkembangan media Melayu mutakhir ini diperhatikan, sifat-sifat kewarasan, keberkecualian dan kesusilaan sudah jelas tidak wujud.

Sentimen perkauman bagai menjadi kelumrahan media Melayu zaman sekarang, baik di kaca mata televisyen ataupun dalam media cetakan. Nyata trend yang sempit ini sedang diterajui oleh media-media kawalan Umno, khususnya Kumpulan Utusan Melayu.

Sejurus selepas pilihan raya umum ke-13, Utusan Malaysia dengan tidak segannya telah mempersoalkan “Apa lagi Cina mahu?” melalui tajuk berita utama, manakala tabloid Kosmo! yang dimiliki kumpulan yang sama telah meluahkan muka depan yang tidak kurang provokatifnya, yakni, “Pengundi Cina bersikap talam dua muka”.

Seperti biasa, fitnah diterbit sebagai fakta dan tohmahan menjadi bahan ulasan para pengarang. Pengundi kaum Cina dipersalahkan atas kemerosotan keputusan pilihan raya Barisan Nasional, meskipun hujahnya tidak logik ― bagaimanakah mungkin golongan yang merangkumi lebih kurang satu suku populasi negara boleh memberikan 51 peratus undi popular (53 peratus di Semenanjung) kepada Pakatan Rakyat?

Jelas, kemenangan undi popular Pakatan Rakyat membuktikan bahawa gabungan parti tersebut telah menerima sokongan yang padu daripada segenap masyarakat Malaysia ― namun hakikat ini langsung diabaikan oleh media kawalan Umno yang tidak ingin menerima kenyataan.

Agenda perkauman kemudian telah diteruskan dengan seruan Awang Selamat, iaitu suara hati lembaga pengarang Utusan, untuk memboikot syarikat penerbangan Air Asia ekoran kritikan seorang pegawai kanannya, Azran Osman-Rani, yang telah mencemuh akhbar Utusan kerana bersifat rasis.

Dan jika itu tidak mencukupi, Utusan kemudiannya menyiarkan kenyataan Perkasa yang menyelar Azran sebagai “bongkak” dan “lupa diri”, serta “mengingatkan” Azran agar tidak sesekali “menyentuh” Utusan Malaysia kerana akhbar itu merupakan satu-satunya wadah yang mempertahankan hak orang Melayu di negara ini, seolah-olah segala kejayaan Azran adalah hasil daripada jasa-jasa akhbar tersebut.

Aduhai, malangnya nasib bangsa sehingga perisai perkauman terpaksa menjadi pelindung kepada umat Melayu. Agaknya, tanpa “perlindungan” daripada wira-wira bangsa seperti Utusan dan Perkasa, tidak mungkin Melayu dapat berjaya atas usaha gigih sendiri ― inilah sebenarnya sikap yang memperlekehkan dan merendahkan martabat bangsa!

Keadaan ini bukan sahaja sangat mendukacitakan, tetapi amat memalukan, khususnya apabila Utusan Malaysia pernah pada suatu ketika dahulu menjadi tonggak dan peneraju kepada suara masyarakat Melayu yang bebas.

Mungkin ramai yang telah lupa peristiwa tahun 1961 apabila pekerja-pekerja Utusan, termasuk tokoh kewartawanan seperti Said Zahari (yang ketika itu Ketua Pengarang), Usman Awang (kini Sasterawan Negara), serta barisan penulis dan wartawan seperti Abu Zaki Fadzil, Awam-il Sarkam, Salleh Yusof, Tajuddin Kahar, Zailani Sulaiman, Rosdin Yaakub dan lain-lain telah melancarkan kempen mogok.

Tujuan mogok tersebut adalah untuk membantah pengambilalihan Utusan oleh Umno yang tidak senang dengan sikap akhbar itu yang kritikal terhadap pemerintah dan pro kepada masyarakat terbanyak.

Akhirnya, 50 tahun kemudian, kekhuatiran Said Zahari, Usman Awang dan para pekerja Utusan pada zaman 60-an yang mahukan Utusan kekal bebas daripada campur tangan politik, sudah pun menjadi kenyataan. Malah, Said Zahari dan Usman Awang tidak mungkin dapat bayangkan betapa corotnya kualiti kewartawanan akhbar yang pernah menjadi perjuangan mereka.

Akibatnya, Utusan sudah hilang wibawa di mata orang Melayu, khasnya golongan kelas menengah seperti Azran yang sudah lelah dengan politik perkauman dan fitnah. Jika tidak kerana langganan kerajaan melalui jabatan-jabatan, agensi-agensi dan anak-anak syarikatnya, Utusan tidak mungkin mampu bernyawa, apatah lagi apabila ia seringkali didapati bersalah oleh mahkamah dan dipaksa untuk membayar ganti rugi kepada mangsa-mangsa fitnahnya (Lim Guan Eng dua kali, Karpal Singh, Khalid Samad, Azan Ismail sebagai contoh-contoh yang terbaru).

Hakikatnya, Utusan yang dahulu menjuarai suara masyarakat terbanyak sudah menjadi alat politik parti konservatif kanan yang ketandusan ilham dan gagal merangkumi gagasan politik baru yang berteraskan idea. Yang paling malangnya, “usaha-usaha murni” Utusan serta puak-puak haluan kanan ini sebenarnya tidak memajukan, malah memperbodohkan bangsa sendiri.

Pada saya, keadaan Utusan Malaysia pada hari ini adalah tragedi yang sangat besar kepada warisan akhbar Melayu. Jalan keluar daripada kemelut ini hanya satu ― media massa di negara kita harus dibebaskan.

Pengalaman di negara-negara lain yang telah beralih daripada media terkongkong kepada media yang bebas telah menunjukkan bahawa akhbar-akhbar yang berpendirian sempit dan berhaluan ekstrim seperti Utusan Malaysia tidak dapat bersaing dan akhirnya akan berhadapan dengan dua pilihan: tukar pendirian atau tutup kedai. Yang berjaya adalah mereka yang mampu memenuhi kehendak pasaran untuk kewartawanan yang lebih objektif.

Jika warisan akhbar Melayu hendak diselamatkan dan kewibawaan dikembalikan, jalannya adalah melalui pembebasan media.

Hentikan pencabulan hak rakyat untuk bersuara

NB: This press statement was released on 20 May 2013.

Kami mengecam tindakan kerajaan Barisan Nasional menahan pemimpin mahasiswa Adam Adli dan menggesa Perdana Menteri Dato’ Sri Najib Tun Razak supaya menghentikan segala usaha yang cuba menghapus suara rakyat yang tidak puas hati dengan penipuan yang telah berlaku pada Pilihan Raya Umum ke-13 (PRU13). Kerajaan patut menghormati kebebasan bersuara, berhimpun dan berpersatuan yang dijaminkan oleh Perkara 10, Perlembagaan Malaysia.

Amat malang sekali, minggu pertama penggal baru kerajaan Najib dan Menteri Dalam Negeri Dato’ Seri Ahmad Zahid Hamidi telah dicemari oleh perbuatan anti-demokrasi yang menindas rakyat Malaysia. Penggunaan Akta Hasutan 1948 yang merupakan warisan penjajah menunjukkan bahawa Barisan Nasional sanggup melakukan apa sahaja demi mengekalkan kuasa.

Sebelum ini juga, Tan Kar Hing, ADUN Simpang Pulai, Perak yang merupakan penganjur Himpunan Blackout di Perak, serta dua orang siswa Universiti Sains Malaysia (USM) yang menganjurkan GELAP 13, telah dipanggil oleh polis untuk memberikan keterangan. Nik Nazmi Nik Ahmad, ADUN Seri Setia, Selangor juga telah didakwa dibawah Akta Perhimpunan Aman kerana Himpunan Blackout di Stadium Kelana Jaya, Selangor.

Hari ini, polis juga menyiasat kerajaan Pulau Pinang dibawah Akta Himpunan Aman mengenai program perhimpunan yang dianjurkan di Padang Kota Lama pada 18 Mei 2013.

Jelas sekali, semua ini merupakan cubaan pihak berkuasa untuk menghapuskan suara rakyat yang mempertikaikan kemenangan Barisan Nasional dalam PRU13 melalui taktik-taktik yang tidak sah.

Kami menggesa supaya kerajaan pusat segera membebaskan Adam Adli, dan membatalkan dakwaan ke atas Nik Nazmi Nik Ahmad. Kami juga berharap kerajaan pusat akan berhenti mengheret dan mendakwa rakyat yang berhimpun secara aman untuk meluahkan pendapat mereka.

Kedua-dua Akta Hasutan dan Akta Himpunan Aman patut dimansuhkan kerana bercanggah dengan prinsip hak asasi manusia yang termaktub dalam Perlembagaan dan konvensyen antarabangsa. Kerajaan yang berjiwa rakyat tidak akan takut kepada rakyat dan tidak akan menakut-nakutkan rakyat.

Zairil Khir Johari, Ahli Parlimen Bukit Bendera / Timbalan Setiausaha Publisiti Kebangsaan DAP

Steven Sim Chee Keong, Ahli Parlimen Bukit Mertajam / Pengarah Pendidikan Politik Kebangsaan DAPSY

It doesn’t matter anymore

NB: This article was originally published in my column on The Malaysian Insider.

If the prime minister’s strategy is to wear everyone down by keeping the whole country in constant anticipation of an election “around the corner”, then he has at least succeeded in one thing during his four years in office.

Malaysians have been waiting for the dissolution of parliament for more than two years now. We’ve heard every prediction, every possible nomination-polling day combo, along with every corresponding rationale. In the last few weeks, dissolution rumours have intensified so much that a new one would make its rounds on a daily basis.

None have of course come true. Every predicted date has come and gone. Last week, we witnessed for the first time in history the automatic dissolution of a state assembly – Negeri Sembilan – with Pahang set to go next week. Yet there is still no sign of a General Election.

In any case, it really doesn’t matter anymore. Najib’s joker in the deck had always been his prerogative to call for a snap election – and there were opportunities aplenty over the last two years when the opposition would really have been caught unprepared. However, this late into the game, the element of surprise has all but disappeared as parliament is due to dissolve automatically at the end of this month.

Whatever Najib’s reasons are for delaying the polls, it is very clear what he intends to do in this final lead-up. In the last few weeks, the prime minister has been criss-crossing the country making announcement after announcement of gifts and goodies for nearly everyone possible.

Most notably, government servants across the board were treated to a pay rise while a salary rationalisation exercise for armed forces and police personnel was hastily implemented and backdated to the beginning of the year. This is in addition to two other salary increments that the 1.4 million-strong civil service is due to receive this year.

Besides direct government servants, 40,000 employees of federal agencies also received good news in the form of improved perks such as a new pension fund, a provision for fixed allowances and gratuity for retirees, and the streamlining of EPF contributions.

And then we have bonuses galore for the staff of various government-linked corporations such as POS Malaysia (RM500 bonus for all employees, additional insurance coverage for their families and free laptops for their children), Telekom Malaysia (RM500 bonus for all 26,000 employees), Permodalan Nasional Berhad (an extra month’s bonus and RM1,000 in the form of unit trusts for children of employees) and Petronas (RM1,000 “token of appreciation” for all 4,000 employees).

And this is on top of the latest round of RM500 hand-outs to seven million low-income households and individuals courtesy of BR1M 2.0. I believe it is safe to say that this is the most amount of money ever spent in a single election campaign.

Unfortunately for Najib, this desperate “Santa Claus” strategy, coupled with the inordinate delay in calling for the polls, has only reinforced the perception that his government is on the verge of losing power. Everywhere from mamak shops to hotel lounges, the general consensus is that the prime minister is postponing the dissolution for fear of losing. Whether such a hypothesis has any basis or not does not matter – the perception is a pervasively negative one.

Some rumours on the ground even go so far as to suggest that Najib is planning to suspend elections indefinitely, citing conspiracy theories revolving around the use of the Lahad Datu insurgency as a pretext for declaring a state of emergency. This is of course an unlikely prospect, but the fact that such whispers seem to grow louder as every day passes speaks volumes of the people’s confidence in the prime minister.

Meanwhile, it also doesn’t help that the grand old man of Malaysian politics himself has made known his own annoyance by declaring in no uncertain terms that were he still in power, the General Election would have been called last year.

To compound Najib’s predicament, this unusual delay has now descended into ridicule in the online and social media circles. Sarcastic Twitter hashtags and Facebook posts are now a dime a dozen, as everyone cannot resist making fun of the dissolution that never seems to come.

Whatever Najib’s rationale for delaying the polls may be, it cannot possibly overcome the surge of negative popular perception that has built up as a result of his indecisiveness. It has now become a running joke, and with automatic dissolution less than a month away, Najib has basically lost whatever legitimacy he has ever had, notwithstanding the fact that the he is a prime minister without his own mandate.

That said, it is worthwhile to note that this delay that we are witnessing, while unprecedented in Malaysia, is not wholly uncommon in the Westminster system on which we are based. In the history of the British parliament, only three times has a peacetime government left it until within a month of automatic dissolution before calling for elections.

The three governments in question were those of Alec Douglas-Home, John Major and more recently, Gordon Brown. All three cases saw embattled prime ministers who inherited governments in decline after prolonged stints in power (three terms in the case of Douglas-Home’s and Gordon Brown’s governments, and four in the case of Major’s). All three elections ended in defeat for the incumbents.

The lesson to be learnt from the British experience is that dragging an expired and besieged government into polls does not usually end favourably. Especially when the electorate has been dragged along for too long.

So when will the Thirteenth General Election be? It really doesn’t matter anymore.

Penang Club should explain to Penangites why their elected Chief Minister and honorary member of the club was not allowed to officiate a book launch on their premises

 

NB: This press statement was released on 2 March 2013.

There is an oft-repeated story about how, in pre-Independence Malaya, the Sultan of Selangor Sultan Hisamuddin Alam Shah had been denied entry into the Lake Club in Kuala Lumpur on the basis that the social club was only for “white people”. Such was the discrimination during the day that even a Sultan was not spared. Today of course, the Lake Club not only enjoys royal patronage, but is also open to all regardless of skin colour.

Unfortunately, it would appear that a similar incident has occurred in Penang. Though certainly not on the basis of race, the Penang Club had abruptly cancelled at the last minute the launch of Kee Thuan Chye’s latest book, “Ask for no bullshit, get some more!” for the simple reason that they did not want the Chief Minister to launch it.

The book launch and forum was scheduled to take place on 28 February 2013 at the Penang Club, and had been previously approved by the club.

According to the author Thuan Chye’s post on Facebook, the event was cancelled “because Penang Club approached me at virtually the last minute to say they would not allow the Chief Minister of Penang, Lim Guan Eng, to officially launch my book. They said they did not want to be seen to be politically aligned.”

Thuan Chye goes on to explain, “Penang Club knew from the start I had asked Guan Eng to do the honours but had said nothing against it till now. Besides, he is the Chief Minister of Penang. And an honorary member of the club, to boot! What political alignment?”

It is a sad day in Penang when the elected Chief Minister of the state and, as Thuan Chye highlighted, an honorary member of the club, could be treated in such an unceremonious manner. It is not only the Chief Minister who has been disrespected but also the people of Penang and the club’s own members, many of whom had already signed up to attend the event.

It is greatly disappointing that a respected organisation such as the Penang Club would stoop to such pettiness. The question therefore arises whether the Penang Club is attempting to take a political stand by disallowing the Chief Minister to officiate the book launch.

Whatever their reasons, it is only right that the Penang Club committee should issue a written explanation as to why, after initially agreeing, they decided to cancel the launch of Kee Thuan Chye’s book by the Chief Minister of Penang.

Zairil Khir Johari, Special Officer to the Chief Minister of Penang